Wstępna analiza wietrzności

Oceniając potencjał drzemiący w wietrze na danym obszarze, należy wziąć pod uwagę parametry turbin wiatrowych (podawane przez producenta), które wpływają na możliwości wykorzystania energii wiatru:

  • najmniejsza prędkość wiatru, po osiągnięciu której następuje uruchomienie turbiny wiatrowej;
  • obliczeniowa prędkość wiatru, przy której kck-z-wykorzystaniem-energii-z-oze">turbina wiatrowa osiąga moc nominalną;
  • maksymalna prędkość wiatru, przy której następuje wyłączenie turbiny wiatrowej.



http://www.delgreen.pl

Warunki wietrzności dla celów energetycznych w Polsce określa się jako średnie, ale na tyle duże, że stanowią potencjalnie wydajne źródło energii elektrycznej. Dla całego kraju średnioroczne prędkości wiatru w skali roku zawierają się w przedziale od 2,8 m/s do 3,5 m/s. Charakteryzują się one zmiennością przestrzenną, jak i czasową w skali roku. W pierwszym przypadku na 75% powierzchni kraju można uzyskać prędkości użyteczne przez około 40% czasu trwania roku. Natomiast 35- 40% obszaru Polski spełnia minimalne parametry, umożliwiające wykorzystanie energii wiatru na skalę przemysłową. Warunki wiatrowe polskiego wybrzeża zbliżone są do duńskich i holenderskich, a pozostała część południowej Polski pod względem wietrzności nawiązuje do terenów środkowych Niemiec.

Najbardziej atrakcyjne tereny pod lokalizację elektrowni wiatrowej pod względem średnich rocznych prędkości wiatru, przekraczających 4 m/s to:

  • wybrzeże Morza Bałtyckiego, pobrzeże Słowińskie i Kaszubskie;
  • region wyspy Uznam i Wolin;
  • Suwalszczyzna;
  • Mazowsze i środkowa część Pojezierza Wielkopolskiego;
  • Beskid Śląski i Żywiecki;
  • Bieszczady i Pogórze Dynowskie;
  • Dolina Sanu od granic państwa po Sandomierz.


Oprócz wyróżnionych wyżej obszarów można wyróżnić mniejsze obszary kraju, gdzie panują lokalne warunki klimatyczne i terenowe, szczególnie sprzyjające rozwojowi energetyki wiatrowej:

  • okolice Kielc;
  • Wyżyna Krakowsko- Częstochowska;
  • Wschodnia część Pogórza Sudeckiego;
  • Wysoczyzna Lubelska.


Pod względem średniorocznych prędkości wiatru osiągających 10 m/s, interesujące są także wysokie partie gór, np.: Karkonosze. Jednak utrudniona dostępność do infrastruktury komunikacyjnej jak i przesyłowej oraz prawna ochrona środowiska i krajobrazu na chwilę obecną uniemożliwiają rozwój energetyki wiatrowej w tym regionie.

Kolejną godną zainteresowania lokalizacją pod elektrownie wiatrowe jest obszar Morza Bałtyckiego. Średnioroczne prędkości wiatru na wysokości 40 m, w odległości 10 metrów od linii brzegowej osiągają 8,5 m/s. Obecnie największą przeszkodą dla rozwoju morskich farm wiatrowych jest brak przepisów umożliwiających ich budowę oraz zbyt słabo rozwinięta infrastruktura sieci przesyłowych, co skutkuje brakiem możliwości podłączenia takich źródeł mocy. Zatem jest to obszar perspektywiczny, którego dynamiczny rozwój może nastąpić dopiero po zniesieniu opisanych powyżej barier rozwoju.

Obszary o mniej korzystnych warunkach wietrzności obejmują swoim zasięgiem wyżynną część Polski, zgłasza w obniżeniach terenu, które znajdują się w cieniu aerodynamicznym otaczających je wysoczyzn. Dodatkowo do obszarów o niekorzystnej charakterystyce należy zaliczyć kotliny śródgórskie, np.: Jeleniogórską, Nowosądecką, Tarnowską, Raciborską, a także Nieckę Nidziańską.

Zagadnienie wietrzności można także analizować w oparciu o długotrwałość cisz energetycznych. Mianem ciszy energetycznej określa się okres, w którym prędkość wiatru nie przekracza 3,5 m/s. Wartość tę przyjęto w oparciu o przeciętną prędkość startową turbiny wiatrowej. Im w skali roku mniej dni o charakterze ciszy energetycznej, tym lepiej. Oznacza to, że elektrownie wiatrową będzie cechować wyższy stopień wykorzystania mocy.

Przy analizie wietrzności należy także brać pod uwagę jej zmienność w skali roku. W Polsce charakteryzuje się tym, że w okresie letnim prędkości wiatru stanowią od 50% do 70% wartości średniorocznych, natomiast w okresie zimowym wartości te oscylują od 150% do 170%. Zaistniała sytuacja jest korzystna, ze względu na fakt, że maksymalne sezonowe zasoby energii wiatru pokrywają się z największym zapotrzebowaniem na energię w okresie grzewczym.



Źródło:

  1. Klugmann- Radziemska E., Odnawialne źródła energii- przykłady obliczeniowe, Wydawnictwo Politechniki Gdańskiej, Gdańsk, 2006.
  2. Radziewicz W., Produkcja energii elektrycznej w elektrowni wiatrowej w zależności od potencjału wiatru na różnych wysokościach, 2008.
  3. Synowski R., Pomiary wiatru, Akademia Wiatru.
Kategoria: Proces inwestycyjny  | Artykuł ostatnio edytowany: 28.10.2011 06:04 przez admin
<< Poprzedni Listopad 2017 Następny >>
PoWtŚrCzPtSoNd
  
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30