Analiza uwarunkowań infrastrukturalnych

http://wiecejtlenu.ovh.orgAby móc sprzedać wyprodukowaną energię elektryczną, należy wprowadzić ją do sieci elektroenergetycznej. Potrzebna jest do tego celu infrastruktura przyłączeniowa:

  1. Wewnętrzna: zlokalizowana na terenie farmy wiatrowej, obejmująca kable energetyczne wyprowadzające prąd z generatorów turbin do punktu zbiorczego, którym może być stacja transformatora farmy.
  2. Zewnętrzna: przyjmująca postać kabla podziemnego lub linii napowietrznej, znajdująca się poza terenem farmy i łącząca główny punkt zasilania (GPZ) z Krajowym Systemem Elektroenergetycznym.

Pojedyncze turbiny wiatrowe można podłączyć do linii średniego napięcia, poprzez transformatory umieszczone bezpośrednio na słupach elektroenergetycznych. Natomiast dla dużych farm wiatrowych konieczne jest zastosowanie GPZ, dzięki któremu energia elektryczna wyprowadzona z elektrowni wiatrowej zostaje przekształcona na wyższy poziom napięcia, tak aby można był ją wprowadzić do sieci przesyłowej wysokich napięć. Istotne jest aby GPZ był zlokalizowany jak najbliżej farmy wiatrowej, ponieważ przygotowanie połączenia energetycznego jest kapitało i czasochłonne. Z doświadczeń inwestorów wynika, że maksymalna odległość od miejsca przyłączenia, która jest opłacalna, nie przekracza 1 km na każdy MW przyłączonej mocy. W przypadku braku GPZ w optymalnej odległości od farmy wiatrowej koniecznością staje się budowa nowego urządzenia od podstaw, co wiążę się z dodatkowymi kosztami.

Obecnie w skali ogólnopolskiej, najistotniejszym ograniczeniem przy planowaniu nowej farmy wiatrowej są skromne możliwości przyłączeniowe i przesyłowe istniejącej infrastruktury energetycznej. Problem ograniczonych mocy przesyłowych najbardziej zaznacza się w północnej Polsce, a zwłaszcza pasie nadmorskim. Świadczą o tym moce zgłoszonych do przyłączenia projektów energetyki wiatrowej, które wielokrotnie przekraczają lokalne zapotrzebowanie na energię elektryczną oraz możliwości przesyłowe obecnej infrastruktury elektroenergetycznej.

Budowa elektrowni bądź farmy wiatrowej wiąże się z zagadnieniami typowo logistycznymi. Dotyczą one transportu na miejsce budowy: materiałów, maszyn budowlanych, elementów turbiny, a także sprzętu serwisowego i materiałów eksploatacyjnych. Są to dźwigi, koparki o dużych gabarytach oraz kilkunasto, bądź kilkudziesięcio centymetrowe elementy turbiny, takie jak łopaty wirnika, wieża turbiny. W tym celu niezbędne jest zapewnienie odpowiedniej infrastruktury dojazdowej, która będzie odpowiednia dla pojazdów o ponadnormatywnych rozmiarach.

Można ją podzielić na infrastrukturę drogową trwałą i czasową.

Trwała obejmuje drogi dojazdowe na teren farmy, łączące farmę wiatrową z najbliższa drogą publiczną, drogi umożliwiające dojazd do poszczególnych turbin na terenie farmy, a także prace manewrowe.

Infrastruktura czasowa jest tworzona na czas budowy, a po jej zakończeniu likwidowana. Tworzą ja tymczasowe drogi dojazdowe, place manewrowe, montażowe oraz składowe.

Im mniejsza odległość terenu przyszłej farmy wiatrowej od dróg publicznych, tym lepiej. Można dzięki temu zmniejszyć koszty związane z budową infrastruktury drogowej. Istotne są jej następujące cechy:

  • zakręty o właściwie wyprofilowanych łukach, umożliwiające przejazd ciągnika siodłowego z naczepą,
  • usunięte przeszkody utrudniające bądź uniemożliwiające przejazd z bezpośredniego sąsiedztwa drogi,
  • utwardzona nawierzchnia, zapobiegająca ugrzęźnięciu.


Źródło:

  1. ABC Inwestycji, materiały własne Instytutu Odnawialnych Źródeł Energii.
Kategoria: Proces inwestycyjny  | Artykuł ostatnio edytowany: 04.10.2011 08:21 przez admin
<< Poprzedni Wrzesień 2018 Następny >>
PoWtŚrCzPtSoNd
     
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30