Rola biogazu w polityce państwa i Krajowym planie działań na rzecz energii z odnawialnych źródeł energii

Na politykę państwa w zakresie wykorzystania biogazu rolniczego składa się kilka strategicznych dokumentów:

  • „Polityka energetyczna Polski do 2030 roku (PEP 2030)”;
  • „Kierunki rozwoju biogazowni rolniczych w Polsce w latach 2010-2020”;
  • „Krajowy plan działania w zakresie energii ze źródeł odnawialnych" .


Rozwój OZE, w tym biogazowni, jest jednym z podstawowych celów wyznaczonych przez PEP 2030. W dokumencie tym przewidziano wzrost udziału OZE w finalnym zużyciu energii do 15% i 10% w rynku paliw transportowych do 2020 r., co stanowi realizację zapisów tzw. Pakietu klimatycznoenergetycznego „3x20%” przyjętego przez UE w 2008 r. PEP 2030 w części dotyczącej OZE wskazuje potrzebę wsparcia instalacji, wykorzystujących biomasę roślinną oraz odpady ulegające biodegradacji, w tym biogazowni, jako technologii o wysokiej efektywności energetycznej i niskiej emisyjności, należącej do źródeł rozproszonych, które szczególnie wpływają na zwiększenie stabilności pracy systemu elektro-energetycznego. Dokument wyznacza potrzebę opracowania szczegółowych założeń programu rozwoju biogazowni rolniczych, przy założeniu powstania do roku 2020 średnio jednej biogazowni w każdej gminie, a także realizację przyjętych założeń poprzez usuwanie barier prawnych i popularyzację wiedzy.

Aby sprostać tym założeniom Ministerstwo Gospodarki wraz z Ministerstwem Rolnictwa i Rozwoju Wsi opracowało dokument „Kierunki rozwoju biogazowni rolniczych w Polsce w latach 2010-2020”, w którym przedstawiono szczegółowe ramy rozwoju sektora biogazu rolniczego w najbliższych latach. Celem wdrożenia dokumentu jest stworzenie warunków dla realizacji w Polsce do 2020 roku około 2 tys. biogazowni rolniczych. Według założeń zapisanych w dokumencie w większości gmin wiejskich, dysponujących odpowiednią ilością odpadowej biomasy, może powstać średnio 1 biogazownia o mocy ok. 0,5-1 MWel, przy założeniu, że przedsięwzięcia tego typu wykażą opłacalność mikroekonomiczną. „Kierunki” wskazują najistotniejsze bariery o charakterze prawno-administracyjnym oraz przepisy, które powinny zostać wprowadzone lub zmienione, aby stworzyć dogodne warunki dla rozwoju biogazowni rolniczych.

Ministerstwo Gospodarki w maju 2010 przedstawiło projekt tzw. „Krajowego planu działań w zakresie energii ze źródeł odnawialnych”, stanowiący rządowy plan wdrożenia dyrektywy 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych. Według wytycznych dyrektywy, mają w nim być wyszczególnione udział poszczególnych technologii w osiągnięciu krajowego celu na rok 2020, ich wkład w krajowym bilansie wykorzystania energii, a także sposób osiągnięcia tych celów. Zakładane jest osiągnięcie przez biogazownie (z uwzględnieniem instalacji na oczyszczalniach ścieków, składowiskach odpadów oraz biogazowni rolniczych), mocy zainstalowanej 980 MWel i produkcję 4 018 GWh energii elektrycznej rocznie do 2020 r. Biorąc pod uwagę cele, dotyczące rozwoju biogazu przedstawione w KPD innych krajów, przekazanych dotychczas Komisji Europejskiej, realizacja scenariusza polskiego KPD spowodowałaby, że Polska z 12 miejsca na rynku biogazu w UE w 2009 r. (z udziałem nie przekraczającym 2%) w 2020 roku awansowałaby na 4 miejsce (przed np. dużymi krajami jak Francja i Hiszpania oraz zaawansowanymi w rozwoju rynku i technologii biogazu jak Dania i Austria), z udziałem w rynku biogazu UE sięgającym 12%. Zadanie to jest ambitne, wymaga systemu wsparcia, nie gorszego niż w wiodących w tym obszarze krajach UE.




Źródło:

  1. Przewodnik dla inwestorów zainteresowanych budową biogazowni rolniczych, Ministerstwo Gospodarki, 2011.






 

Kategoria: Potencjał energetyczny
<< Poprzedni Wrzesień 2018 Następny >>
PoWtŚrCzPtSoNd
     
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30